พุทธธรรมเปลี่ยนโลก

19-07 ชีวกโกมารภัจจ์ถวายการรักษาพระเจ้าพิมพิสาร



ยอดเขาคิชฌกูฏ เมื่อมองจากชีวกอัมพวัน

ก็โดยสมัยนั้นแล พระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราชทรงประชวรโรคริดสีดวงงอก พระภูษาเปื้อนพระโลหิต พวกพระสนมเห็นแล้ว พากันเย้ยหยันว่า

“บัดนี้ พระเจ้าอยู่หัวทรงมีระดู ต่อมา พระโลหิตบังเกิดแก่พระองค์แล้ว ไม่นานเท่าไรนัก พระองค์จักประสูติ”

พระราชาทรงเก้อเพราะคำเย้ยหยันของพวกพระสนมนั้น ต่อมา ท้าวเธอได้ตรัสเล่าความนั้นแก่เจ้าชายอภัยว่า

“พ่ออภัย พ่อป่วยเป็นโรคเช่นนั้น ถึงกับภูษาเปื้อนโลหิต พวกพระสนมเห็นแล้ว พากันเย้ยหยันว่า บัดนี้ พระเจ้าอยู่หัวทรงมีระดู ต่อมพระโลหิตบังเกิดแก่พระองค์แล้ว ไม่นานเท่าไรนัก พระองค์จักประสูติ เอาเถอะ พ่ออภัย เจ้าช่วยหาหมอชนิดที่พอจะรักษาพ่อได้ให้ทีเถิด”

เจ้าชายอภัยทูลว่า

“ขอเดชะ นายชีวกผู้นี้ เป็นหมอประจำข้าพระพุทธเจ้า ยังหนุ่ม ทรงคุณวุฒิ เธอจักรักษาพระองค์ได้”

“พ่ออภัย ถ้าเช่นนั้น เธอจงสั่งหมอชีวก เขาจักได้รักษาพ่อ”

ครั้งนั้นเจ้าชายอภัย สั่งชีวกโกมารภัจจ์ว่า

“พ่อนายชีวก เธอจงไปรักษาพระเจ้าอยู่หัว”

ชีวกโกมารภัจจ์ ทูลรับคำว่า

“อย่างนั้นพระเจ้าข้า”

แล้วเอาเล็บตักยาเดินเข้าไปในราชสำนัก ครั้นถึงแล้ว เข้าเฝ้าพระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราช ได้กราบทูลพระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราชว่า

“พระเจ้าข้า ข้าพระพุทธเจ้าจักตรวจโรคของพระองค์”

แล้วรักษาโรคริดสีดวงงอกของพระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราช หายขาดด้วยการทายาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

ครั้นพระเจ้าพิมพิสารจอมเสนามาคธราช ทรงหายประชวรจึงรับสั่งให้สตรี ๕๐๐ นาง ตกแต่งเครื่องประดับทั้งปวง ให้เปลื้องออกทำเป็นห่อแล้ว ได้มีพระราชโองการแก่ชีวกโกมารภัจจ์ว่า

“พ่อนายชีวก เครื่องประดับทั้งปวงของสตรี ๕๐๐ นางนี้ จงเป็นของเจ้า”

“อย่าเลย พระเจ้าข้า ขอพระองค์จงทรงโปรดระลึกว่า เป็นหน้าที่ของข้าพระพุทธเจ้าเถิด”

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าจงบำรุงเรากับพวกฝ่ายใน และภิกษุสงฆ์ มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข”

ชีวกโกมารภัจจ์ทูลรับสนองพระบรมราชโองการว่า

“เป็นอย่างนั้นพระเจ้าข้า”

 

 

อ้างอิง : พระไตรปิฎก เล่มที่ ๕ ข้อ ๑๓๑ หน้า ๑๓๙-๑๔๐